Uppspretta / Source

Nína Óskarsdóttir (1986)

Nína Óskarsdóttir er hugmyndalistamaður sem býr og starfar í Reykjavík. Verk hennar eru að mestu unnin í leir og oft sett fram með sviðsettum innsetningum. Hún útskrifaðist með MA í myndlist úr LHÍ árið 2020 og er stofnandi og ritstjóri smábókaútgáfunnar Þriggja handa síðan 2018.

Verkin eru handmótuð úr steinleir, hún byrjaði að vinna með leir árið 2018. Sum verkanna á sýningunni eru með þeim fyrstu sem hún vann í leir og önnur eru ný. Sum vísa í heimilishald og hefðir keramíkur, kaffibollar og könnur sem notuð eru til hversdagsbrúks. En önnur eru óræðari og gefa vísbendingar um tengingar við náttúruna og víddir andans.

Aðferðin við gerð verkanna tengir saman hendur, huga og anda. Verkin eru unnin í mjúkan leirinn sem smýgur auðveldlega um hendur listamannsins en umbreytist svo og verður glerharður í lok ferlisins. Á sama tíma og verkin verða hörð og ofur brothætt er þau líka orðin óhverful og eilíf. Keramík brotnar hvorki niður á lífrænan hátt né tærist, það verður til eins lengi og við getum ímyndað okkur, grefst niður í jarðlögin samhliða öðrum menningararfi.

Nína Óskarsdóttir is a conceptual artist who lives and works in Reykjavík. She works primarily in ceramics and presents her works in staged installations. She graduated with an MFA in Visual Arts from IUA in 2020 and is the founder and editor of Three Hands Publishing since 2018.

Óskarsdóttir’s work is hand sculpted from stoneware clay. The oldest works in the current display are among the first she made in clay in 2018. Some refer to domestic life and ceramic craft traditions, such as coffee cups and jugs used in everyday life. But others references carry connections to nature, folklore and the dimensions of spiritual and religious practices

Her method of creating connects hands, mind, and spirit. The works are crafted in soft clay that easily molds in the artist’s hands, transforms and becomes rock-hard at the end of the process. While the works become hard, resolute and eternal, they also become breakable. Ceramics neither decay in an organic way nor erode; they last as long as we can imagine, buried in the earth alongside other cultural heritage.

www.ninaoskarsdottir.com